Teammanager VTH en Thuiszorg Marinke over 40 jaar verpleging

Op 10 september 1979, alweer 40 jaar geleden, stapte ik het ziekenhuis van Zeist binnen waar ik met de opleiding tot verpleegkundige begon. Je had toen nog een zusterhuis naast het ziekenhuis en het was de tijd van kapjes op bij lang haar.

Natuurlijk is er veel veranderd in die 40 jaar, maar de zorg en aandacht voor ieder mens met zijn eigenheid is gebleven. De zorg voor de man die geopereerd moest worden en veel zorgen had omdat hij een eigen zaak had, het meisje uit de jeugdgevangenis die iedereen bedreigde op de vrouwenzaal, de freule op een 1e klaskamer met veel noten op haar zang en een bekakte stem, maar met gaten in haar hemd en ja, zo kan ik nog wel even doorgaan.

Na een aantal jaren ziekenhuis ging ik naar de wijkverpleging, kruiswerk heette het toen nog. Nog meer had je te maken met het inspelen op de cliënt zijn leven. Het mooie van thuiszorg is dat je veel dieper in iemands leven komt omdat je te gast bent in zijn of haar huis. Zoveel grappige, ontroerende en mooie momenten. Zo weet ik nog dat ik op een gegeven moment een intake moest doen bij iemand die geen warm water  had. Er moest eerst water warm gemaakt worden, zodat er in een zinken bak gewassen kon worden. En dan het wekelijkse bezoek aan een  familie waar om 8 uur in de ochtend al volop gekookt werd en het hele huis heerlijk naar Surinaamse kruiden geurde. En het bezoek om de hielprik af te nemen bij een baby’tje, kind nummer 16. Een huis vol stapelbedden en de familie ging 1 x per jaar een week op vakantie met 3 auto’s.

Verdrietige, aangrijpende momenten waren er natuurlijk ook, zoals het overlijden van een moeder met 3 jonge kinderen en de totaal verwaarloosde man die diepongelukkig was.                               Op een gegeven moment ben ik manager geworden en dan heb je natuurlijk veel minder direct contact met cliënten. Wat ik daarvoor terug kreeg waren de contacten met de medewerkers. Medewerkers in de thuiszorg zijn soms net even anders. En dat is mooi! Want ik zeg altijd; “Om in de thuiszorg te kunnen werken, moet je soms een beetje apart zijn en juist houden van niet alledaagse zaken”. Het mooie is dat als je hele verschillende soorten medewerkers hebt dat dit juist zo goed is, omdat je ook zoveel verschillende soorten cliënten hebt.

De verhalen bleven. Gisteren nog vertelde een medewerker die naar een ander team gaat, dat een cliënt die erg moeilijk uit haar woorden komt de hele week had geoefend om 3 woorden te kunnen zeggen om haar gedag te zeggen. Hoe mooi is dat! Soms zijn er ook spannende momenten zoals de cliënt met een pistool in huis, een wietplantage op zolder en de cliënt die alle deuren op slot draait.

De diversiteit in onze cliënten en hun leefomgeving maakt dat de medewerkers steeds moeten bekijken welke zorg en ondersteuning er nodig is. Dit jaar hebben we bij de wijkverpleging het gedachtengoed van ‘Positieve gezondheid’ omarmt. Machteld Huber, huisarts,  introduceerde het concept positieve gezondheid in Nederland in 2012. In dit concept wordt gezondheid niet meer gezien als de af- of aanwezigheid van ziekte, maar als het vermogen van mensen om met de fysieke, emotionele en sociale levensuitdagingen om te gaan en zoveel mogelijk eigen regie te voeren.

Ik ben zo blij met dit gedachtegoed voor onze cliënten en medewerkers, omdat het zo mooi past bij hoe we in de thuiszorg bezig zijn:

Ieder mens in zijn waarde laten  en talenten benutten

September 2019,

Marinke van Holst